Kategoriler
Haberler Köşe Yazıları

Küflenmiş Anılar…

Sonbahardan kalma boş sokaklar, çocuklar olmayınca ne kadar da hüzünlü… Sanki yeni ayrılmış sevgili gibiler bankların üzerinde oturan hatırlanmayan binlerce insanlarla örtülü. Bastonlarına dayanarak hafif sendeli ağır ağır geçiyor zaman onlar için. Pek çoğu yıllardır orada hiç kimse fark etmeden yaşıyor. İnsanların içine saklanmayı iyi biliyor bu insanlar değil mi? Yoksa onları içimiz de unutmuş olamayız herhalde!

Çocuklar sadece sokaklardan mı kaçıp gitti yoksa giderken bizleri unutulmaya mı terk etti? Kapı komşumuzu tanımıyorken, şehir içindeki bütün banklar dedelerimizle doluyken o haylaz çocuk biz değildik de kimdi? 

Her saniyenizin vazgeçilmez olması dileğiyle..

Şeyhzade Bilgin

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.